ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੂਤ੍ਰ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਬੋਲ ਪਿਆ: "ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ! ਇਹ ਤਾਂ ਓਹਨਾਂ ਲੋਭੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਘਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਐਸਾ ਰਖਵਾਲਾ ਘਰ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਸੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸੱਪ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਆਂਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣਛੁੱਤੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ; "ਹਾਏ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।" ਉਸਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, "ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਾ ਕਰ, ਬਾਲਕ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਚਹੁੰਫੇਰੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।" "ਜਦ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਣਦੇਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਬਿਨਾ ਗੱਡਰੀਏ ਦੇ।" "ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਹੜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਨਿੱਘੀ ਹੈ, ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ ਲੋਕ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਅਜਾਣੇ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਨਸਲਟ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਪਰਾਧ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। "ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁਵਿਧਾ ਵਿਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, "ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਗੀਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਮੱਥਾ ਗੀਲਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੇਟਣਾ; ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਓ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਲੇਟੋ, ਨਾ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਨਾਲ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।" "ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਫੁੱਲ, ਵਾਸਤੇ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪੂੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" ਦਿਤੀ ਨੇ, "ਜੋ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵੰਸ਼-ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਭੇੜੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਅੰਕੁਰ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਜਦ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰਿ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਢੁਕਵੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਿਰਣ। ਪਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥਕ ਗਈ, ਖਾਣ-ਪਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਿਰੀ ਗਲਤ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਸੁੱਤੀ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ-ਰੰਗ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਰੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ।" ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ?" ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। "ਮੂਲ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤਾ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉਠੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਮਨਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" "ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਲਭ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।