ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂ ਪਿਆਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ, ਸਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਕਦੇ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਬੋਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੋਭੀ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਤੀਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਭੋਂਕਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਦਰਬਾਨ ਘਰ ਦੀਆਂ ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੁਣ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸਨੇ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਲੜਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨਾਲ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬੱਚਿਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?” ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਬਲਕਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਅਪਕਾਰ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।” ਉਸਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ, ਬਾਲਕ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਵਕਤ, ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਨ ਲੁੱਟਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ ਧਰਮ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਆਧਾਰਤ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੋਕ ਮਾਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਚਰਵ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ।” “ਇੱਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਣ।” “ਜਦੋ ਭੀ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲੀ ਦੇਵੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਗਲ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਸੱਚੇ ਲੋਕ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦੁਆਲਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਖੁਰਾਕ ਨਾ ਖਾਣੀ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਸੌਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਗਊਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਏਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਭਾਂਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਅੰਕੁਰ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋਈ, ਤਦ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੱਤ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਜਣਨ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹਰੇਕ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਨਾ ਰੋਵੋ।” ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਕਉਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ ਭਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਹਾਇਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ।” ਦਿਤੀ ਦਾ ਜਣਨ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਮੂਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਿਤੀ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਤੀ ਜਾਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਗਲ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ।