ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਸ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭੇਟ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਆਮ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ। ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਗਨਾਲ਼ੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੋਸ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਮਾਧਿ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਛਤ੍ਰੀਏ ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅਣਚੰਗਾ ਵਤੀਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਨਿਆਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾ ਜਾਵੇ! ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਦਰਬਾਨ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਤੀਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਛਤ੍ਰੀਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਘਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ’ਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦਾ ਕੀ ਹੱਕ?" "ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ!" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਹੇ ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!"—ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰੁੰਧ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਰੋਂਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਛੋਟੀ ਗਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਅਪਕੁਕ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸਦੀ ਅਜੇਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਰਾਜਾ ਨਰਦੇਵ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਫੇਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਗਨਾਲ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੇੜਾਂ।" "ਅੱਜ ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੋਣ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਮਾਲ-ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਉੱਚਤ ਧਰਮ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੁਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹੱਛ੍ਰਵ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ।" "ਇਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਨ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ।" "ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਸ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਣਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।" "ਸਧਾਰਨ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਦੁਆਰਾ ਦੁਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਦੋਖੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਲੈਟਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹੋ, ਤੇ ਨਾਸਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।" "ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦਾ ਭੇਦ ਜਾਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰਿ ਨੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਿਰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ ਭਾਗ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਭਾਗ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਨਾ ਰੋਵੋ।" ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਘਾਤ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਬਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਮੂਲ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।