ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਅਭੇਦ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਬੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਘਾਸ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਗਰਨਾ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹਨ, ਸਚਮੁਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲੀ ਹੈ? ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਬੋਲਿਆ, "ਹਾਏ! ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ! ਜਿਵੇਂ ਲਾਲਚੀ ਯਜਮਾਨ ਭੇਟਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਾਖੇ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜ zwar ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਐਸਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰਾਖਾ ਘਰ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੱਕ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਟਕਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਧਰਮ-ਪੁਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜਰ-ਵਿਦਯਾ ਛੱਡੀ। "ਜੋ ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕਾ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਡਸੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਨਾਲ ਗਲ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗਾ। ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਤਾਈ। "ਹਾਏ! ਅੱਜ ਤੂੰ, ਛੋਟਾ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਾ ਕਰ, ਬਚਪਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ! ਉਸ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਹੁੰ-ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਨਰਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਰਥ-ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ, ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ-ਰਹਿਤ ਭੇੜਾਂ।" "ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਦਾ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਾਖੇ ਗੁਆ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਗਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵ-ਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।" "ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ, ਅਕਲ-ਕਚੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਠੱਗਿਆ, ਸ਼ਾਪ, ਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਸ਼ਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਸ਼ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਧੂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਵੈਤ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕਦੇ ਵੀ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਪੈਰ, ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਣੀ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਸੋਣਾ, ਨਾ ਭੋਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਸਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।" "ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ-ਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪੁੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀਰਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੀ ਨਿਭਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕਲੀ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਕੜੀ-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ, ਮਿਰਗ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਉਸ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਸਿੱਧ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਨਾ ਹੋਈ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਸੁੱਤੀ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ ਕਰੋ।" ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਘਟਨਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੰਤਤ ਧਰਮ, ਕਰੂਣਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਜੋਂ, ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੋਈ।