ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਪਣੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਆਰਯਮਨੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਅਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਉਥੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਹ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਵਾਇਤੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਆਇਆ, "ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਤੀਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ! ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਨਿਆਇਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕ ਭੇਟਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਅਪਰਾਧ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਐਸਾ ਦਰਬਾਨ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕੀਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਜੋ ਭਟਕਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ—ਜਗਤ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜਰ-ਵਾਣੀ ਛੱਡੀ: "ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਮਾ ਲੰਘੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਡੰਸੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨਾਲ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਿਆ। ਹੇ ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮਰੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰੋਂਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾਹਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ; ਉਲਟ, ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਤੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਅਜੇਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਜਦ ਨਰਦੇਵ ਰਾਜੇ—ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਫੇਰਦਾ ਹੈ—ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਚੋਰ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਲੋਕ, ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਛੀਨਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰਤ ਹਨ। ਫਿਰ ਲੋਕ, ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਚੱਕਰਵਤੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰਵਾਏ ਹਨ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਨਸਲਟ ਕਰੇ, ਠੱਗੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਗਾਲਾਂ ਕੱਢੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਨਿਆਇਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਆਚਾਰ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ—ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ ਬਿਨਾਂ ਸੌਣਾ, ਨਾ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਸੌਣਾ, ਨਾ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ। ਡਿਟੀ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਡਿਟੀ ਦੀ ਮੰਮੀ ਦਾ ਭਤੀਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਿਟੀ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਡਿਟੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਿ (ਇੰਦਰ), ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਕੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨ। ਪਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਿਟੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਡਿਟੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਈ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਡਿਟੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋਵੋ ਨਾ।