ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸੰਬੰਧਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੰਸ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਆਰਯਮਨੋ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਉਨਾ ਤੱਕ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਚਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਹ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਵਾਇਤੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ। ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਐਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ ਇਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ, “ਕੀ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਹੈ।” ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅਣਯਾਯ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਣਯਾਯ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਪਰਾਧ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਵਰਗਾ ਹੈ।” “ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਜਿਹਾ ਦਰਬਾਨ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਦਿਲੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜਰ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਲੜਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰੂਣ ਚੀਖ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?” ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਸੂਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਤਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।” “ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਅਪਰਿਪੱਕਵ ਮਨ ਵਾਲੇ! ਉਸ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰਦੇਵ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਫੈਂਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੇੜਾਂ।” “ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਮਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਛੀਨਦੇ ਹਨ।” “ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਟੀਆਂ ਹਨ, ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਬ੍ਰਿਹੱਚ੍ਰਵ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤੇ ਹਨ।” “ਇੱਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।” “ਭਾਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲਿ ਕਰੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਬਦਨਾਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਣਯਾਯ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਉਗਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹੋ। ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ” ਆਖ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬੀਜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰਿ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ, ਮਿਰਗ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੋਟ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ, ਭਾਗ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੱਤ ਗਈ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।