ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ-ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਰਮ ਸਰਣਾਗਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇਗੀ! ਉਹ ਅਸীম ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਣੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤਾਂ ਇਤਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੈਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਲਾ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪਰਮ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੇ ਅਤੇ ਪਿਆਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਟਿਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਜਟਾਓਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲਾ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਕੋਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾਹ ਤਾਂ ਘਾਟੀ, ਨਾਹ ਮਿੱਟੀ, ਨਾਹ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਪੇक्षित ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਕੀ ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਵਰਗ ਦਾ ਹੋਵੇ?" ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਤਾਭੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ! ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਭੇਟਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਜੁਲਮ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਘਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਖਾ ਕਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਟਕੇ ਹੋਇਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜੋਂ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿਚ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ! ਤੂੰ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਅਪਰਿਪੱਕਵ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆ! ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਜੇਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਜਗਤ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ ਤੋਂ ਪਾਪ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਰੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਲੋਕ, ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਬ੍ਰਿਹਤਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਨਾਦਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲੀ ਦੇਵੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਚਿਤ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਸਮਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ ਬਿਨਾਂ ਸੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਭੋਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹੋ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਓ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਹੀ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾਲ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਹਰੀ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਿਰਗ ਵਾਂਗ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।