ਸੁਤ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਆਧਾਰਤ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਭੇਦ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ, ਬੁਰੇ ਕੁਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਚੋ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਹੈ! ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ 'ਅਪਰਿਮਿਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਦੀ ਜਲ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ? ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੰਸ ਵਰਗੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਹੜੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘਾਹ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਵਾਇਤੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਉਸਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੇ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੰਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਛਤਰਪਤੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?" ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਾਏ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਅਨਿਆਈ ਹੋਈ! ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਯਜਮਾਨ ਭੋਜਨ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਬਾਨ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਭੌਂਕਣ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਅਜਿਹਾ ਦਰਬਾਨ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਜੋ ਭਟਕਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ—ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਬਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜਰ-ਵਾਣੀ ਛੱਡੀ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਆੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਕਰੂਣ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ; "ਹਾਏ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਛੋਟੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਅਪਕੁਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ! ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਰਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਰਥ-ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਟੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਗਲਬਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਤਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ ਕਰੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਬਦਨਾਮੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਅਪਰਾਧ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾਹ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਹ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਸੌਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਓ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਲੱਛਣ ਧਾਰੋ, ਤੇ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸਵੇਰੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ' ਕਿਹਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।