ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਸੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ: ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰिक्षਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਗਰੁੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੰਤ ਜਨ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ, ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰिक्षਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ, ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਨੀਵੀਂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾੜੀ ਕੁਲ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ! ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ 'ਅਸੀਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤਕ ਉਹ ਲੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਅਜਿਹੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਥੇ, ਭਗਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਅਚਾਨਕ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਲਗਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਆਰਯ ਜਨ, ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਪਰिक्षਿਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ। ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸੰਯਮਿਤ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਟੱਲ। ਮੁੰਝੀ ਹੋਈ ਜਟਾ ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਪਰਕਾਸ਼ ਹੋਈ ਗਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗੀ। ਪਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਘਾਹ, ਮਿੱਟੀ, ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਰਵਾਇਤੀ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਅਜਿਹੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਰਨੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਸ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹਨ, ਸਚਮੁਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਕੇਵਲ ਝੂਠ ਹੈ? ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਅਨਿਆਇ! ਜਿਵੇਂ ਲਾਲਚੀ ਹੋਮ ਭੋਗ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਪਰਾਧ, ਪਹਰੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਕਿ ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਅਜਿਹਾ ਪਹਰੇਦਾਰ ਘਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ। ਅਜਿਹਾ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਊਤ ਛੱਡੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਮਾ ਲੰਘਣ ਕਰਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਇਸ ਵੰਸ਼-ਨਾਸ਼ਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਸੇਗਾ। ਫਿਰ, ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ 'ਤੇ ਸੱਪ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗਾ। ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੁਲਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਮਰਨੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ— ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?” ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣਯੋਗ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਪਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਘੱਟ ਹੈ, ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ। ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਓ ਅਪਕੁਸ਼ਲ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਰਥ-ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ, ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਸੰਸਾਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਬਿਨਾ ਗੱਡੀ ਦੇ। ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ, ਰਖਵਾਲਾ ਗੁਆਚਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਨ ਤੇ ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਛ੍ਰਵ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵ-ਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਅਪਰਾਧ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਅਪਕੁਸ਼ਲ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ; ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ। ਭਗਤ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲੀ, ਠੱਗਿਆ, ਸ਼ਾਪ, ਬਦਸਲੂਕੀ ਜਾਂ ਹੱਤਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਵੈਤ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਆਚਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰ, ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸਿਰ ਹੋਣ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨੰਗੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ, ਨਾ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਸਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟ ਤੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵੀਰਯ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਅਰੰਭਿਆ।