ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਸਾਥ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਤੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤਿ ਅਮੋਲਕ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਤਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲਗੀ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ਤ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਧਵਜ 'ਗਰੁੜ' ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ, ਅਸਚਰਜ ਭਰੀ ਤੇ ਯੋਗ-ਧਾਰਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਅਨੰਤ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਨੀਵੀਂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਧਨ੍ਯ ਹੋ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਜਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਕੁਲ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤਕ ਤਿਆਗੀਆਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਅਣਮਿੱਠੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹਦ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਅਦਵਿੱਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਿਰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਥੇ, ਭਗਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਜਨ, ਅਚਾਨਕ, ਦੇਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਆਰੀਆ ਜਨਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਸ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਜਟਾ ਤੇ ਹਿਰਨ-ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਨਾ ਘਾਸ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਮਿਲੇ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਣਡਿੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਇਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਿਮਟ ਲਿਆ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਸਚਮੁਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਝੂਠ ਹੈ? ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸੀਲ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਉਣਡਿੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਅਨਿਆਇਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਾਲਚੀ! ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਪਰਾਧ, ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਐਸਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ—ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੋ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜਰ (ਸੰਘੀੜੀ ਸ਼ਾਪ) ਛੱਡੀ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼-ਨਾਸਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡੰਗੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗਾ। ਹੇ ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣਯੋਗ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ; "ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ।" "ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਅਪਕੁਲ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਣਡਿੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜਾਂ ਬਿਨਾ ਗੱਡਰੀਏ ਦੇ।" "ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਹੜਪ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਣ-ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਨਿੱਘੀ ਹੈ, ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹੱਛਰਵਾ ਹੈ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੋੜਾ-ਯਜਨ ਕੀਤੇ।" "ਇੱਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵਾਪਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਸ਼ਤਾਏ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਣਡਿੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।" "ਅਮੂਮਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਤ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਨਾ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਲੈਟਣਾ, ਨਾ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਨਾਸਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਧ ਸੰਗਤ, ਸਚਾਈ, ਧਰਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਵਾਕਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਾਫੀ-ਭਾਵਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਧਾਂਤ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।