ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਮਦਿਰਾ ਪਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਾਨਵਕ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਕੌਣ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਸਦਾ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਚਰਨ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਅਤਿ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨਾ, ਮਾੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇਗੀ! ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਕਰਕੇ 'ਅਸੀਮ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਅਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਲ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਚਰਨ-ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਉੱਚੇ ਰੂਹਾਨੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਹੀ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਸ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਵਾਇਤੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਪੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਇਰਖਾ ਅਤੇ ਰੋਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। 'ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਦਤ ਹੋਵੇ?' ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸੀਲ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਖਿਆ: 'ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਭੋਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਮਾਲਕ ਦੇ ਨੌਕਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗਲਤੀ, ਦਰਬਾਨ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁਸਤਾਖੀ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਜਿਹਾ ਦਰਬਾਨ ਘਰ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵੀਜਲੀ ਛੱਡੀ। 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੀਮਾ ਲੰਘੀ ਹੈ, ਤਾੱਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ।' ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ। 'ਹੇ ਆੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!' ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਿਆ?' ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵਜ੍ਹਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; 'ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਗਲਤੀ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੈ। 'ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਅਪਕੁਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਦੀ ਅਜੇਹੀ ਅਜੇਹੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। 'ਜਦ ਰਾਜੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਰਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾਂ ਗੱਡਰੀਏ ਦੇ। 'ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। 'ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ, ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਤਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਹਨ। 'ਇੱਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੇ। 'ਭਾਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲੀ ਦੇਵੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਤਾਣੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਸਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ: 'ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੀਲੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਆਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਸੁਤਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਗਮ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।