ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸੁਣਾਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਸੇਵਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਾਣਵ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਦੀ ਮਾਧਵੀ ਮਦਿਰਾ ਪਿਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਭੀ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਟਾਂਗੇ, ਫੇਰ ਹੋਰ ਮਾਣਵਕ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ! ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਿਰਗੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਿੱਦਵਾਨ ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਦਾ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਡਭਾਗੀ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅਨੇਕ ਕਰਤੱਬ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ, ਖੋਟੇ ਕੁਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੀ ਕਹਿਣਾ! ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਤੁਲ ਤੇ ਅਦਵਿਤੀਯ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨਖ-ਕਿਰਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ? ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੰਸ ਸਮਾਨ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਰਯਮਨੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਝ ਸਕਿਆ ਹਾਂ, ਉਤਨੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਥੱਕ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਸਾਸਾਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਵਨ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਨਾ ਤਾਂ ਚਾਰਾ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਆਮ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ; ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਐਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅਣਿਆਇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਅਣਿਆਇ ਹੋਇਆ! ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਹਵਸੀਆਂ ਨੇ ਭੋਗ ਲੈ ਲਏ ਹੋਣ। ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਾਪ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਘਰ ਦੀ ਦਾਤੀ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਟਕਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਜਗਤ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚਲੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਵਜਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। “ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਉਕਸਾਏ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਡੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ। ਆਂਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?' ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਹੇ ਅਪਰਿਪੱਕਵ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਅਜੇਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹਨ। ਜਦ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੇੜਾਂ। ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਰੱਖਿਆ ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਧਨ ਹੜਪਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਰਵ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲੀ ਦੇਵੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਅਪਮਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ ਵੀ।