ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਲੀਯੁਗ ਦੀ ਆਹਟ ਹੋਈ, ਤਦੋਂ ਵੀ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਧ ਅੰਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕਲੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇੜੀਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲੀ ਵੀ ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਅਨੇਕ ਚਮਤਕਾਰ ਹਨ, ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਣਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਤਜੀ! ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਰਨਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਲਿਨ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁ ਰਸ ਭਰੀ ਮਦਿਰਾ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ।" "ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਤੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਵੀ, ਉਸ ਗੁਣਾਤੀਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਸੁਤਜੀ! ਸਾਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਗਰੁੜਧਵਜ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਤਿ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ, ਤੇ ਜੋਗਮਈ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਸੁਤਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤਿ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਤੀ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ! ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਸੀਮ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਕਾਫੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਤਿਆਗੀਆਂ ਨੇ ਭੀ ਲੋੜਿਆ, ਆਪ ਤਾਂ ਐਸਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।" "ਜੋ ਪਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਵਰਤਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਹੰਸ ਰੂਪੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਿਆਂ, ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਰਾਸਣ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਲਾ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਸ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਹੋਈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, "ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਟਕ ਹੈ? ਛਤ੍ਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਵਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਹਵਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛਤ੍ਰੀਏ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਘਰ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਕਰ ਘਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਸਨ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ!" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਬਾਲਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅੱਗੇ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਏਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ। "ਹੇ ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!" ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤ੍ਰ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਕਿਹਾ, "ਅਫ਼ਸੋਸ! ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਹੇ ਅਪਰਿਪੱਕ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ! ਉਸ ਦੀ ਅਜੇਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਇਹ ਨਰਦੇਵ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਰਾਜਾ, ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਡਰੀਏ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭੇਡਾਂ।" "ਅੱਜ, ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੋਕ, ਕੱਤੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਨ ਤੇ ਵਿਅਸਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਗਾੜ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਤਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਕਲੀਯੁਗ ਦੀ ਆਹਟ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।