ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਨਾਲ ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਭਟਕਾਉ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਜੋ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਿਸੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਿੱਠ ਹੈ ਪਰ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੇਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਉਹ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੁੱਧ ਖ਼ਿਆਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੁਖ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰੀ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਗਣਿਤ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਜੋਗ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਕਦੇ ਓਹਲੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਨਾਲ, ਨੀਵੀਂ ਕੁਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਰਿਮਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਬੇਅੰਤ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਕਿਸੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਪਰੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉੱਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੰਬੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਥੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਟਿਆਲੇ ਵਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਉੱਤੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਸ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਵਾਇਤੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ। ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਐਨੀ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹਨ, ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਇਦ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਜਲੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਸੇ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਖੇ ਆਦਮੀ ਭੋਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ ਇਹ ਉਲੰਘਣ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬੇਅਦਬੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਜਿਹੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਨੈਮਤਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਵੇਖੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਵਜਰ ਛੱਡਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੀਮਾ ਲੰਘੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੰਸੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰੁੰਧ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾਹਕ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ। "ਹਾਏ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਪਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰੀ ਭੁੱਲ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।