ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਨ, ਪਤਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ—ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ, ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਮੋਹ-ਬਾਂਧ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੇ ਜਲਾਇਆ ਸੀ ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਜਹਿਰ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਨੇ ਭਟਕਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬਾਂਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜੈਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਭੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਕਲੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰੇ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਭੀ, ਸਮਰਾਟ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਫਲ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਗੜਾ ਹੈ ਪਰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੇਖ਼ਬਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਹ ਕਰਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਧੂ ਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਕੋਮਲ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬਾ ਜੀਉ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸੁਚੱਜੀ ਖ਼ਿਆਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਤਿ ਭਟਕਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਚਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭਗਵਤ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਭੀ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਟਾਂਗੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਭੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗੇਤਰੀ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹਦੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ, ਅਚੰਭਿਤ, ਯੋਗ-ਤੱਤ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤਿ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੋਟੇ ਕੁਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਕਰਕੇ ਅਨੰਤ ਕਹਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਲੋੜਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਉਸ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਪਰੰਤ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੋਹ-ਬਾਂਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਰਮ ਹੰਸ-ਜਨਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਰਯਜਨੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੁੰਝਾ ਵਾਲੇ ਕੇਸ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗੀ। ਨਾ ਘਾਸ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਾਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕ੍ਯਾ ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ? ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਨਿਆਇਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ! ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਪਰਾਧ, ਇਹ ਤਾਂ ਗੇਟਕੀਪਰ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗੁਨਾਹ ਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਤਦ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦਵਾਰਪਾਲ ਘਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਾਰਗ ਭਟਕਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜਿਆ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਵਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਦ ਲੰਘੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ। ਫਿਰ, ਮੁੰਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।