ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤਾਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰੇ—ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਤਰਸ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਨਾਰੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬੇਚਾਰਾ ਤੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਭਾਵ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਲਾਚਾਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਘਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਨਾਲ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ ਸੀ—ਜੋ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿਚ ਵੀ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜਿੱਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਲੀ—ਭਾਵ ਪਾਪ—ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ। ਪਰ ਜਦੋ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਓਥੇ ਹੀ, ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਕਲੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਤਾਂ ਬੇਧਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸੇਵਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ ਜਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਰਸਵਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਮੁੱਲ? ਕੌਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਜਿਸਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਯੋਗ-ਮੂਲ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਜਨਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਲੇਸ਼ਤਾ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ! ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਨੰਤ ਇਸ ਲਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਭੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਅਜਿਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਭਗਵਾਨ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਹ-ਜੋੜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯੋ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਚਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਇਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਟਿਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸੰਯਮਿਤ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੌਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਅਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਹ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਇਸ ਉਪੇਖਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਇੰਨੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠਾ ਨਾਟਕ ਹੈ? ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਖ਼ਸਤਰੀ ਹੋਵੇ? ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਓਸੇ ਥਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ। "ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਹੋ ਜ਼ਿਆਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਇਹ ਅਪਰਾਧ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਖ਼ਸਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਐਸੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਰਸਤਾ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ—ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜਿਆ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਵਜਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।