ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀਰਾਗੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ-ਧਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਹੋਵੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ "ਮੇਰਾ", "ਮੈਂ" ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਬੰਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—"ਹਾਏ! ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨਣ੍ਹੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ? ਇਹ ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾੜਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਅਜੈਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਚੇਲਾ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਹੀ, ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਰਾਜ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹਦੀ ਭਲਾਈ ਛੇਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧੱਕਾ ਜਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੇੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ pavittar ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਚਿਰ ਜੀਵੋ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਚੱਜੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਮਧੁਰ ਰਸ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ, ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ। ਉਹ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਆਰਾ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਤੇ ਯੋਗ-ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਖ਼ਰਾਬ ਕੁਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, "ਅਨੰਤ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਤੇ ਅਤੁਲਣੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਜਲ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਉੱਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਝ ਸਕਿਆ ਹਾਂ, ਉਤਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਛਾਲ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਗਲ਼ਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ ਨ Grass, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਵਾਜੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਇੰਨਾ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ—"ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸਚਮੁਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—"ਹਾਏ! ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਜਣਮ ਤੋਂ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਦਰਬਾਨ ਕਿਸ ਹੱਕ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਟਕਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ!