ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵੇ, ਦਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਮੌਕੇ ਜਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਹ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਥਾ ਸੰਭਵ ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਾਵ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅਲਸੀ ਹੋਣਾ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਹੋਣ। ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਇਕ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਹਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਨਹੀਂ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਤਿਆਗ ਕਰ ਕੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕੇ—ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਉਹ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਪਤਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ? ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਘੋਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਜਹਿਰ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਭੀ ਮਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜਿੱਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਸ ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਲੀਯੁਗ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਕੇ ਭੀ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਥੇ ਹੀ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਬੇਧਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ pavittar ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਭੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਸਾਧੂ-ਜਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੂਤ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਮਧੁਰ ਮਧੁ ਪਿਲਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੋਲ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੂਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ, ਯੋਗ-ਮੂਲ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮੰਦਾ ਕੁਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਅਣੰਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੱਕ ਉਹ ਭੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਉੱਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਮੁਤਾਬਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਜਟਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਿਆਸਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਭੀਖ ਮੰਗੀ। ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਘਾਸ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ: "ਕੀ ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਗਿਆਨ, ਭਗਤੀ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮੋਹ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਆਤਮਕ ਉੱਨਤੀ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।