ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਵੇਚ ਕੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੂਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਤੇ ਸੰਕਟ ਆ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਆਚਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੈਸ਼, ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਮੁਸੀਬਤ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਾਦਰਸਤੀ ਜਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਸਵੰਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸਿਰਫ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵੱਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ “ਮੇਰਾ” ਤੇ “ਮੈਂ” ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪੇ, ਪਤਨੀ, ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ?”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜਿੱਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਵਾਂਗ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਦੇਹ ਤਿਆਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਤਕ ਕਲੀ ਯੁੱਗ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਕਦੀ ਵੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਗੜਾ ਤੇ ਤਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਬੇਧਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਾਧੂ ਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਵੋ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਨਾਮਨਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਰਨਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸਥਿਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਕਥਾ ਪਿਲਾਈ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵਟਾਂਦਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਤਾਂ ਛੱਡੋ। ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮੰਦਾ ਕੁਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੈ! ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਨੰਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਉਹ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਕਿਸੇ ਭੀ ਉਪਾਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਦੇਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੇ, ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਕ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਤਮ-ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਟਾਓਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨ Grass, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਮਿਲੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।