ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਤਨਾ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ-ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਧਰਮ-ਅਧਾਰਿਤ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਤਾਂ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ ਨਾਹ ਜਿਓ। ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇਕਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਨਾਹ ਜਿਓ। ਵੈਸ਼, ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ, ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਰਾਹ ਨਾ ਚੁਣੇ। ਹਰ ਦਿਨ, ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ, ਦਾਨ-ਪੁਣ, ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਕਿਸੇ ਵਧੀਏ ਰਾਹੀਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਯੋਗ-ਸਮੇਂ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਵੇ। ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਅਤਿ-ਲਗਾਵ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਨਾਸਵੰਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਹੋਣ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ-ਧੀੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਰ-ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਭਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ, ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਣਗੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਘਰ-ਲਗਾਵ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਤੋਂ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜੈਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਕਲੀ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੰਭੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਫਲ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ 'ਤੇ ਦਬਦਬਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੇੜੀਆ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕਥਾ-ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਣ-ਸੁਣਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਅਣਸੁਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਲਿਨ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸੁਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵਟਾਂਦਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਕਦਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਉਹ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਬੁੱਧਿ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਣਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ, ਅਸਧਾਰਣ, ਤੇ ਯੋਗ-ਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਵ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘੱਟ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਘੱਟ ਕੁਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਅੰਤਹੀਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਮਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬੇਅੰਤ ਹਨ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਾਫੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਹ ਭੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਉਥੇ, ਭਗਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਅਚਾਨਕ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ-ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਆਰਯਮਾਨੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਝ ਸਕਿਆ, ਉਤਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਹ, ਮਨ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ।