ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਤਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਵੇਚ ਕੇ ਜਾਂ, ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਲਵਾਰ ਚਲਾ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਘਟੀਆ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਜੇਕਰ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਘਟੀਆ ਜੀਵਨ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣੀ। ਵੈਸ਼ ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੰਕਟ ਟਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜੀਵਨ-ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਨਾਜ, ਦਾਨ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਦੌਲਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਾਦਰਸਤਾ ਜਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ, ਯਜਨ ਕਰੋ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵਰਤੋਂ। ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਾ ਰਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਬਣੋ; ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਜੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈਆਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਹਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਘਰ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਰਿਸ਼ਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੋ ਅਜੈਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਕਲੀਯੁਗ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜਦੋ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਓਸੇ ਪਲ, ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿੱਗਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਤਾਂ ਨਾਸਮਝਾਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ pavittar ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁਤਾ, ਤੂੰ ਚਿਰ ਜੀਵੀਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮਰਨਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਮਧੁਰ ਰਸ ਪਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਕੌਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਤਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੁਤਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।" ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਾਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗਰੁੜ ਹੈ। "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਅਦਭੁਤ, ਤੇ ਯੋਗ ਭਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅਨੰਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਗਈ।" ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਮਾੜੇ ਘਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਨੰਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਅਜਿਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" "ਜੋ ਪਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਉਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ-ਸਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਬਤਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੇਖਿਆ।