ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਚ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਧੀਰਜ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਖੋ ਗਏ ਸਨ—ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਸੌਂਪਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਚ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸੇ ਹੀ, ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੀਚ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਵੈਸ਼ ਜੇਕਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਮੁਸੀਬਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨੀਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਮ, ਦਾਨ ਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਸੁਚੱਜੇ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਦਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਾਕ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਵਿਚ ਹੀ ਰੁਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ—'ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿੰਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸੰਤੋਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ—ਜੋ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜਲ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਸਾਪ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜੈਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਚੇਲੇ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਲੀ ਦਾ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਗਏ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗਾ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ੰਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਗੁਣ-ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਤਦ ਸੰਤ-ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਵੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਖਿਆਤੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਚੱਖਾਈ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ ਤੋਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਹੋਰ ਫਲਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਪਰਮ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਤਾਵਲੇ ਹਾਂ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਵਿਆਸ ਪੁਤਰ ਦੁਆਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਗਰੁੜਧਵਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਅਨੋਖੀ, ਯੋਗ-ਯੁਕਤ ਤੇ ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਘਟੀਆ ਕੁਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਕਿਸੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" "ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਲਿਨ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉੱਥੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ ਰੂਪੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।