ਉੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਲਿ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਕਲਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸਾਉਂਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ—ਰਾਜਾ, ਨੇਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਦ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੈਰ—ਤਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ—ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਲਣ-ਫੁੱਲਣ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੌਂਪੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਗਿਆ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅੱਜਕਲ, ਉਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਅਭਿਮਨਿਊ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਨੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਵੇਚਣ ਦੁਆਰਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ-ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਨਾਹ ਜਿਉਵੇ। ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁੱਤੇ-ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ਵੈਸ਼ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਹਲਕਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਮੁਸੀਬਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਉਪਲਬਧ ਭੋਜਨ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਕਿਸੇ ਸੁਭਾਗ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਲਗਨ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਤਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਬੇਚਾਰਾ ਸੋਚ, 'ਮੇਰਾ' ਅਤੇ 'ਮੈਂ' ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ-ਪੁਤਰੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਣਗੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਲਾਚਾਰ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਮਨ ਡੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਵਡੇ ਕਰਾਮਾਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੇ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜੈਤ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕੋਈ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਅਭਿਮਨਿਊ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਲਿ, ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਫੈਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਇਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਕਲਿ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਲਿ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲਿ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਧਿੱਖੀ ਹੈ ਪਰ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਚਿਰਜੀਵੀ ਰਹੋ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਭਾ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਲਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਮਧੁਰ-ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਟਾਂਗੇ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ? ਕੌਣ ਕਦੇ ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਸੁਣਾਉ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੋਈ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਯੋਗ-ਮਈ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ, ਅਸੀਂ, ਜੋ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਕੇ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਮਾੜੀ ਜਾਤ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ! ਅੰਤਹੀਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਸੀਮ' ਉਸ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤਕ ਉਹ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਐਸਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?