ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਲੀ ਯੁਗ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੱਖਵਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੋ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਲਈ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ—ਜੂਆ, ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ—ਇਹ ਓਹ ਥਾਵਾਂ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਵਿੱਗੜੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਨੇ ਹੋਰ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਝੂਠ, ਨਸ਼ਾ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਕਾਮਨਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਨੇਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ—ਉਸਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਖੋਈਆਂ ਲੱਤਾਂ—ਤਪ, ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਤੇ ਦਇਆ—ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵੱਲੋਂ ਸੌਂਪੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਨੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯਜ੍ਞ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਤਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਵੇਚ ਕੇ, ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪਏ ਤਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੀਕ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਣੀ। ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਵੀ ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੀਕ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ। ਵੈਸ਼ ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਹੱਥੀ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨੀਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਕਿਸੇ ਸੁਯੋਗ ਜਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਕ ਰਾਹੀਂ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈਆਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਨਾਤੇ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਯਾਦ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵਣ-ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਭੀਖਿਆਰੀ ਵਾਂਗ ਜਿੰਦਗੀ ਵਤੀਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ, ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ "ਮੇਰਾ" ਤੇ "ਮੈਂ" ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਘਨੇਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੇ ਜਲਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਡਭਾਗੀ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਜਿਸਨੇ ਸਾਰੇ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜਿੱਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਲੀ ਚਾਹੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਲੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਕਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਬਦਬਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਡਰਾਂ ਦਾ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ; ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।" ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ ਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਹਾਸਿਲ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਚਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਵਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਓ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰੀਖ਼ਿਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਅਤਿ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਯੋਗ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਨੇ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਨਿਮਣੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਕੁਲ ਦੀ ਦੂਸ਼ਿਤਤਾ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।