ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਤਿੰਨ ਟੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਟੰਗ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚ ਹੈ, ਬਚੀ ਸੀ। ਕਲਿਯੁਗ, ਜੋ ਝੂਠ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਛੀਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਇਕ ਗੁਣਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, "ਹੁਣ ਅਣਡਿੱਠੇ, ਅਯੋਗ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮੇਰੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਭੋਗਣਗੇ।" ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ, ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ!" ਉਸ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਅਧਰਮ, ਪਾਪ, ਧੋਖਾ, ਝਗੜਾ ਤੇ ਪਖੰਡ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕ ਅਧਰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ, ਜੋ ਯਜਨ ਰੂਪ ਹਨ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਮੰਗਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕਲੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਕਲੀ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਡੰਡ ਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਕਲੀ ਲਈ ਚਾਰ ਥਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ: ਜੂਆ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣਾ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਅਧਰਮ ਦੇ ਚਾਰ ਰੂਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੋਂ ਝੂਠ, ਨਸ਼ਾ, ਵਾਸਨਾ, ਕਾਮ ਤੇ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਲੀ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਧਰਮ ਰੂਪ ਬਲਦ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਗੁਆਚੀਆਂ ਟੰਗਾਂ—ਤਪ, ਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਤੇ ਦਇਆ—ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤਰੱਕੀ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਹੁਣ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਸੌਂਪਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਵੇਚ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪਏ ਤਾਂ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਵੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ਵੈਸ਼ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹਥੋਂ ਹਲਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਮੁਸੀਬਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਿਦਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ, ਦਾਨ ਤੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤਪੀੜਨ ਦੇ, ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨੀਂਦ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਕੋਈ ਮਲਕੀਅਤ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਵੇ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ, ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੰਧਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਹਾਏ! ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨੰਨੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਿਸ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੇ ਜਲਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਦਰਦ ਵੀ ਭਟਕਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਕਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਕਲੀ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ, ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਧਰਤੀ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਤੇ ਕਲੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਧਰਮ ਦੀ ਸੀਮਾ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।