ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਸਾਹਰਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਕੁਲ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਤੋਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਲ ਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਟਕਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਾਂ, ਤੂੰ ਕਮਲ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ, ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਕੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਨੀਚ ਜਨ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਕਲੀਫ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਯਸ਼, ਆਯੁ, ਧਨ, ਤੇ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਡਿਊਟੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੀ? ਐਸਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕੌਣ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪૃਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਮਟਿਆਮਟ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਉਹਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਵਿਰਲੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾਂ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਕੰਗਣ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਡਿਊਟੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ। ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਤੇਰੀ ਬਾਤ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੂਤ ਤੇ ਆਗੂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ। ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਦੇ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਕਰਮ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਈ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਗੋਚਰ ਤੇ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਵੇਕ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ, ਸਚਮੁਚ, ਦਿਵਿ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਬਾਣੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ — ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਤਪ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ, ਤੇ ਸੱਚ — ਇਹ ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈਆਂ; ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਲੱਤ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਲੀ, ਝੂਠ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਭਾਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੰਝੂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, "ਅਣਉਪਯੋਗ ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਲੈਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨੀਚ ਜਨ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਿਆ। ਹੇਰੋ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਨਯੋਗ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ; ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ।" "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਇਹ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਾਪ, ਧੋਖਾ, ਝਗੜਾ, ਤੇ ਪਖੰਡ।" "ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਰਹਿ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਉਹ ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲੀ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਵੱਸਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਥਾਂ ਨਿਧਾਰਤ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸ ਸਕਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ: ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ, ਇਸਤਰੀ, ਤੇ ਹੱਤਿਆ — ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਰਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੁਬਾਰਾ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਝੂਠ, ਨਸ਼ਾ, ਇੱਛਾ, ਵਾਸਨਾ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪੰਜ ਥਾਂ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕਲੀ ਉਥੇ, ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।