ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਹਾਰਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਉੰਗਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਚਾਰ ਸਮਝ ਕੇ ਪੀਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਖੜਾ ਸੀ—ਜੋ ਰਾਜ ਧਰਮ ਲਈ ਕਲੰਕ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸੀ, ਡਰ ਕਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੀਚ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਗਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾੜ੍ਹਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੀਚ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੀ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਨਾਹਲੇ ਤੇ ਅਨਿਆਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਨਟ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਕਮਲ ਡੰਡੇ ਵਰਗੇ ਸਫੈਦ ਬਲਦ, ਜੋ ਹੁਣ ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੋਂ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਡਰ ਭੁਲਾ ਦੇ, ਮਾਂ, ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ, ਚੰਗੇ ਬੁਰੇ, ਦੁਸਟਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਮਾਰਗ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰਤੱਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੀੜਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕਿਸ ਨੇ ਕੱਟੇ? ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਚੌਪਾਇਆ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਹੋਣ। ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਵਿਗਾੜਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ? ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਹੀ ਭਲਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੂੜੀ ਪਾਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਗੱਲ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ ਜੋ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੂਤ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ। ਪਰ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਵੰਡਾਂ ਕਰਕੇ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰਥਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਈ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਕਲਪਨੀਆ ਤੇ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ।" ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈਂ, ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੱਚ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ; ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰਾ ਇਕ ਪੈਰ—ਸੱਚ—ਬਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ; ਪਰ ਕਲੀ, ਜੋ ਝੂਠ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੀਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਭਾਲੀ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਸਤ੍ਰੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਅਣਯੋਗ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮੇਰੀ ਮੌਜ ਲੈਣਗੇ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢਾੜਸ ਬਖ਼ਸ਼ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਨੀਚ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕਰ, ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸਰੇ ਜੋਗ ਸੀ; ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ।'" "ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ—ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਾਪ, ਧੋਖਾ, ਝਗੜਾ ਤੇ ਪਖੰਡ—ਉੱਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ, ਜਿਥੇ ਗਿਆਨੀ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿੱਛਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕਲੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਉਹ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਵੱਸਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਬਾਣ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।