ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਮਣਕ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਨਿਗਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਣਾ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਦਭੁਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਤਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲਾਚਾਰ ਵਾਂਗ ਪਿੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਲੰਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਰਿਹਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਘਾਹ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਗੰਭੀਰ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਉੱਤੇ ਅਣਯਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਟ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕਰਿਸ਼ਣਾ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਹੋ, ਘੱਟ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ? ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੁਹਾਡੇ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਨਾ ਲਿਆ, ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਯਸ਼, ਆਯੁ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਕੌਣ ਨੇ ਕੱਟੀਆਂ? ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ, ਜੋ ਕਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕੌਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਦਾਗ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਣਰੋਕਿਆ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣਹਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਥਕੜੀ ਪਾਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਵੇ, ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ। ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਿਸ਼ਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਅੱਗੂ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਕਰਕੇ। ਅਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਨਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਕਲਪਨੀਯ ਅਤੇ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ। ਜਦ ਧਰਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਜਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਾਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਬੋਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਤਪ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚ, ਇਹ ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸਨ; ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਮਦ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰੀ ਬਚੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ। ਪਰ ਕਲੀ, ਜੋ ਝੂਠ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਨੇਕਵਾਨ ਧਰਤੀ, ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਭਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, 'ਅਣਯੋਗ ਰਾਜੇ, ਰਾਜੇ ਬਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਭੋਗਣਗੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਏ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਹੌਲੀ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੋਲੇ: "ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ—ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਾਪ, ਧੋਖਾ, ਝਗੜਾ ਅਤੇ ਪਖੰਡ—ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ।