ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਓਹੀ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ। ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਵਧੀਆਂ—ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।" ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਦਭੁਤ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਵੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਵਧੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੂਦਰ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਘਾਹ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦਾਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਬਾਂਹ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਯਾਇਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਟ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਜਾਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਤੈਨੂੰ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰੋ ਨਾ, ਮਾਂ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਤਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ? ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।" "ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬੇਧੜਕ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੂੜੀ ਪਾਈ ਹੋਵੇ।" "ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਏ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ।" ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੂਤ ਅਤੇ ਆਗੂ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਕਰਕੇ।" "ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਅਸੀਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।" "ਕੁਝ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸਮਤ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਰਮ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵਾਮੀ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।" "ਕਈਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਣਮਾਪ ਅਤੇ ਅਣਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਧਰਮ ਨੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਤਦ ਸਮਰਾਟ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਾਂ ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਾਹ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਤਪੱਸਿਆ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਸਨ। ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਤੇਰੀ ਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਤੇ ਮੱਤਵਾਲੀ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰਾ ਬਚਿਆ ਪੈਰ ਸਚ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਸੰਭਾਲ। ਪਰ ਕਲੀ, ਜੋ ਝੂਠ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀਆਂ ਪੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।" "ਉਹ ਨੇਕਵਾਨ ਮਹਿਲਾ, ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਅਭਾਗੀ, ਹੰਜੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਿਕਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, 'ਅਣਯੋਗ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੂਦਰ ਮੇਰਾ ਭੋਗ ਲੈਣਗੇ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।" "ਉਹ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।