ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰਪ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਸਰਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕੜ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਛੱਡਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਇਸ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਰਪ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ‘ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ। ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ—ਸਭ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।’” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰਾ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ (ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ) ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ, “ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੈਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੂਪਰਣਾ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਨਿਗਲਿਆ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਆਭੂਸ਼ਣ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਭੇਂਟ ਕੀਤਾ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਰਪ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਰੂਣਾ-ਮੂਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਸਰਪ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਂਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਰ੍ਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਸਨ, ਕੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗੱਡਾ ਸੀ—ਇਹ ਰਾਜਸਭਾ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਗਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਚਾਰੇ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਣਯਾਇਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤਬ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕ-ਲੁਕ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਹੁਣ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।” “ਜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਮਲ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।” “ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਯਸ਼, ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਤ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਚਾਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਕੌਣ ਨੇ ਕੱਟੇ? ਐਸੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਧਰਮ-ਅਨੁਕੂਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਣ।” “ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵਿਗਾੜ, ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” “ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਸਿੱਧਾ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣਯੋਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈ ਚਲਣਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਮੇਂ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣਾ ਹੈ।” ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੂਤ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ। ਅਸੀਂ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਅਸੀਂ ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” “ਕਈ ਲੋਕ, ਅਪਣੀ-ਅਪਣੀ ਸੋਚ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭਾਗ, ਹੋਰ ਨੇ ਕਰਮ, ਹੋਰ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ। ਕੁਝ ਲਈ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਗੋਚਰ ਅਤੇ ਅਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਵੇਕ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ।” ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਲਈ ਅਗੋਚਰ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।” “ਤਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚ, ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸਨ; ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਮਦ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਪੈਰ—ਸਚ—ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਲੀ, ਜੋ ਝੂਠ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਨੇਕ, ਪਰ ਅਬਾਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ‘ਅਣਯੋਗ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮੇਰਾ ਭੋਗ ਲੈਣਗੇ।’” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।” “ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।