ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਾਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੈਂਸ ਅਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਵੱਲ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਵਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਝੂਠਾ ਪਕੜ ਹੈ।" ਕਾਲਿਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਸਵਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਪਜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹਾਂ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਰ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਢੰਗ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਨਾਗ; ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਗੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗਾ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਏਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਕਾਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਕਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਗਰਭ ਪਹਿਰਾਵੇ, ਮਾਲਾ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਗੇਰਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕਾਲਿਆ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਾਸੇ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਮੁਨਾ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗੋਰੀ ਗਾਈ ਅਤੇ ਬੁੱਲ ਨੂੰ ਬੇਹਦ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੋਰੀ ਗਾਈ, ਜੋ ਕਦੇ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਪੀੜਿਤ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਸਾਜੇ ਨਾਲ, ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਬੇਗੁਨਾਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਇਕ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੋਰੀ ਗਾਈ ਨੂੰ ਸੰਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰੋ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਹਿਸਾਬ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਯੁ, ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਖੋ ਦੇਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਫਰਜ਼ ਹੈ: ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੀੜਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬੁੱਲ, ਕਿਸਨੇ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੱਟੇ?" ਉਹ ਬੁੱਲ, ਜਿਸਨੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਧਰਮ, ਸੱਚਾਈ ਤੇਰੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਪੈਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ, ਜੋ ਝੂਠ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਦ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।