ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਰਸਾਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਥਾ: ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਾਲੀਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਝੂਠਾ ਮੋਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਲਗਨ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਦਇਆ ਦਿਓ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ। ਜਦ ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਝਟ ਪਟ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ।" "ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲੀਆ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।" "ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਮੁਨਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।" ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ, ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਗਾਂ ਤੇ ਇਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਪੀਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗੱਡੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਸੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਦੇਖਿਆ।" "ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ।" "ਗਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਪੀਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਬੱਝੇ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਚਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਸੀ।" ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਗੰਭੀਰ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਯਾਇਕ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਰਤਬ ਨਾਟਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਚੁਪਚਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮਰਨਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਕਮਲ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ, ਬਲਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਕੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਆਇਆ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਨੀਚ ਜਨ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਆਯੁ, ਧਨ ਤੇ ਮਾਰਗ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਇਸ ਨੀਚ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੱਟੇ, ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ? ਐਸੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਖੋਟ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਦ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਜਦ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣਯੋਗ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ।" "ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰਤਬ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਣਾ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣਾ ਹੈ।" ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਵਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੂਤ ਤੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ।" "ਅਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਵੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।" "ਕੁਝ ਲੋਕ, ਤਰਕ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸਮਤ, ਕੁਝ ਕਰਮ, ਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਕੁਝ ਲਈ, ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਗੋਚਰ ਤੇ ਅਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਦ ਧਰਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।" "ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਧਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਬਣੇ ਹੋ; ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'" "'ਜਾਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।'" "'ਤਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ, ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ, ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਰਮ-ਪਾਲਕਤਾ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ, ਸਭ ਵਿਰਲੇ ਵਿਰਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।