ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਆਧਿਕਾਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋ ਅਨੇਕ ਸਰੀਰ ਹਨ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਪਜੇ—ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਸਤਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਨਰਾਥ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਬੀ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਬੁਰੇ ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸਰਜਣਹਾਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਂ ਸੱਪ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਜ਼ ਕ੍ਰੋਧ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡਣਾ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਦਇਆ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੱਪ! ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ, ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ, "ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। "ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਿਆ ਸੀ। ਤੈਨੂੰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਖਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜਮੁਨਾ ਨਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗੱਦਾ ਫੜੇ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਲੰਕ ਸੀ, ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਲੱਤ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੜਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਘਾਹ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। "ਜਾਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ (ਗਾਂ), ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ, ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਖਿਆਤੀ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। "ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਹੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ? ਐਸੇ ਜੀਵ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। "ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਗਣ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਏ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ।" ਧਰਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੂਤ ਤੇ ਮੂਹਤਾਜ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। "ਕੁਝ ਲੋਕ, ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਓੜ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਹੈ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।