ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ: ਕਾਲੀਆ ਦੀ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਡੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮ! ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ! ਅਨਿਰੁੱਧ! ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਏ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਪਰਗਟ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨੀ, ਅਤੇ ਤਿਆਗੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਅਸਚਰਜ ਭਰੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਹਨ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਧਰਮੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਜਿਸਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸੱਪ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵੋ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ, ਦਇਆਯੋਗ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲੀਆ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਸ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠੀ ਅਸਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਰਚੈਤਾ, ਇਸ ਜਗਤ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਵੀ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਕ੍ਰੋਧ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡਣੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਜਗਤਪਤੀ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੱਪ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਇਸਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸਥਾਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀਆ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਦੁਵਾਦਸ਼-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧੂਪ, ਅਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਧਰਮ ਲਈ ਕਲੰਕ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਲੱਤ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਘਾਹ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਗੂੰਜਦਾਰ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਣਯਾਇਕ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਟਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੂਜੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਜਾਂ, ਤੂੰ, ਕਮਲ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਦ ਤੱਕ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਰੋ ਨਾ, ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਦੰਡਕ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਾਰਗ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੌਣ ਨੇ ਕੱਟੇ? ਐਸਾ ਕੋਈ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਥ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਸਨੇ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪૃਥਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਦਾਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਦ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬੇਲਗਾਮ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣਹਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੰਗਣ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਵੇ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਵੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਉੱਤੇ ਦੰਡ ਦੇ ਉੱਤਮ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।