ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨੰਤ, ਸੁਖਮ, ਅਟੱਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਹਰ ਇਕ ਮਤ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਬੋਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਾਹ, ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਓਟ 'ਚ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ, ਮੌਨ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹੋ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਦੋਹਾਂ ਹੋ, ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯਾ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਚੰਭੇ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ—ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ, ਕੋਈ ਚੰਚਲ, ਕੋਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੁਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਇੱਛਕ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਜਿਹੜਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਨੀਚ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਪਾਤਰ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਆਪਣੇ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਜੋ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਕਾਲੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਮੋਹ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ; ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੀਏ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਸੱਪ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਇਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਤੇ ਇਸਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਖਾਏਗਾ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ, ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਾਲੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਣ, ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਲੱਕੜੀ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਰਗਾ ਕੰਬਦਾ, ਕੰਪਦਾ, ਤੇ ਸੂਦਰ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਲੱਤ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ, ਸੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਤਰਸਦੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਜਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਾਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਹੋਈਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਕੇ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਹ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਪੀੜਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੌਣ ਨੇ ਕੱਟੇ? ਐਸੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਵਸਾ ਸਕਦੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਖੰਡਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਹੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।