ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਭਗਵਤ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰīkਸ਼ਿਤ ਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਹ-ਕਰਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਨੰਤ, ਸੁਖ਼ਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ, ਖੁਦ ਵੇਦ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨੀਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਹਨ, ਪਰ ਆਪ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚੇਤਨਾ ਹਨ। ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੌਨ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਵੇਂ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ, ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ—ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ, ਕੋਈ ਚੰਚਲ, ਕੋਈ ਮੋਹਵਸ਼—ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਖਾਸ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਦਯਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਵਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ, ਤਾਕਤਾਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਿੱਖੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੀਏ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੁਲ ਗਏ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦਿਓ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਹੋ ਜੇਹਾ ਵਰਤੋ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਮਾਣਣਗੇ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ, ਤੇ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਦਭੁਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਆਦਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਲ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰੀ ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਮੁਨਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਦਾ ਆਦਮੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕਾਂਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਲੱਤ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਨੀਚ ਆਦਮੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਦਰ ਹੰਜੂ, ਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਤਲੱਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਣਯਾਇਕ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਛੁਪ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਜਾਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਕੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਆਪਣਾ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਰੋ ਨਾ, ਮਾਂ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਖਿਆਤੀ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਕੱਟਿਆ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਪੈਰੀ? ਐਸੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੀਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਹਾਨੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰīkਸ਼ਿਤ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੱਕ, ਇਹ ਕਥਾ ਅਖੰਡ ਧਰਮ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।