ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਦਵਿੱਤੀਯ, ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਰਣੇਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜੋ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਕਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੂੜਤਾ ਕਰਕੇ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਅਣੰਤ, ਸੁਖਸ਼ਮ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਨਾਬੋਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਆਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਚੇਤਨ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਜੋ ਅਵੇਖ੍ਯਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤੀ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਮਾਰਗ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹੋ, ਅਵੇਖ੍ਯਤ ਤੇ ਵੇਖ੍ਯਤ ਦੋਵਾਂ ਹੋ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੇਖਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹੀ ਰੂਪ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਾਹ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ’ਤੇ, ਕਾਲੀਆ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਓਹ ਸੁਆਸ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਨਿਰਬਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਮੋਹ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜੰਮਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡਣਾ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ ਹੋ; ਦਇਆ ਦੇਵੋ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬੇਲਿਆਂ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਖਾਏਗਾ। ਜੋ ਇਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਓਸ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਸੁਪਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਾਲੀਆ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੀਤੀ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਹ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬੇਬਸ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਲੱਤ ’ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਜਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਘਾਹ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਥ ‘ਤੇ, ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਯਾਇਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਟਕਬਾਜ ਜਾਂ ਦੋਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ, ਜੋ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਤੂੰ, ਕਮਲ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਹੋਈਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਗਰੋਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ।" "ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਕਮ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਾਰਗ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।