ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਤਿ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਨ, ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ। ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ ਦੇ ਸाक्षੀ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵਣਾਥ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਕਰਨ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਭੂਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੰਤ, ਸੁਖਸ਼ਮ, ਅਟੱਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਨਾ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਿਆ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਰਾਹ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਚੇਤਨ ਹਨ। ਉਹ ਅਵਿਅਕਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨ ਵ੍ਰਤੀ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਅਕਤ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ ਦੋਹਾਂ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਨਮ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਸਰੀਰ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਜਲ, ਕਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ—ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਕੰਗਾਲ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਜੋ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ; ਇਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਰੁਝਾਨ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹੀ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨਾਗ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਜਪੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਨ੍ਹਾਵੇਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇਗਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਦੀ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੁਪਰਣਾ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ।" ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਲਈ ਲਾਂਘਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਚਾਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਨਾਹਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈਂ ਤੇ ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਤਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੀਂ; ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।