ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਕਲੀਯੁਗ ਦੀ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ, ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਖ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਉਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਵਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈ। ਪਰ ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇ; ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਬੋਝ—ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ, ਤੇਰੇ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਅਜੇਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਹਿਜ ਹੀ ਸੁਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਜਦ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਇਉਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਖੂਟ ਖਜਾਨੇ ਹੋ, ਅਪਰੰਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਹੋ, ਕਾਲ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਸਭ ਦੇ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਕਰਣ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ, ਸੁਖਸ਼ਮ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਬੋਲੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਚੇਤਨ ਹੋ। ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਤੇ ਮੌਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਤੁਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ, ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਜਿਹੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹਤ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਿਅਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ—ਇਹ ਬੇਚਾਰੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਔਰਤਾਂ—ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਨਿਭਾ ਸਕੀਏ; ਜੋ ਸ਼ਰੱਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਉਸਦੀ ਸਾਂਸ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਸਟ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਮੋਹ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਕੇ; ਇਸਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੋਹਤ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ; ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸੱਪ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਮੋਹਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ-ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਓਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਵੀ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਉੱਥੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਚਾਰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਲੱਤ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾੜ੍ਹਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।