ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਧਰਮਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਪ੍ਰਭੁਤਾ, ਵੀਰਤਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਤਾਕਤ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਸੋਭਾ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਨਰਮੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅਨੇਕ ਉੱਤਮ ਗੁਣ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੀਕਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਧੀਰਜ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਮਰੱਥਾ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਗੰਭੀਰਤਾ, ਅਡੋਲਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ, ਯਸ਼, ਆਦਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੁਣ, ਹੇ ਧਨਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵਿਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ—ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਸੱਜਣਾਂ, ਅਤੇ ਚਾਰੋ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ੋਕ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਝਲਕ ਦੀ ਲੋਭ ਨਾਲ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਵਨ ਵਾਲੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਨੂੰ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੈਰ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ, ਵੱਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਵਜ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ—ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਭੂਤਿ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੀ। ਆਖ਼ਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਬੋਝ—ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਘਟ ਚੁੱਕੇ ਸੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸਥਿਰਤਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਦੇਵ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮਦੇਵ ਜੀ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਪਰਿਮਿਤ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸਮੁੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਉਹ ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੰਤ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਅਵਿਚਲ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਸਭ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਬੋਲੇ ਦੇ ਮੂਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਪਥ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦ ਹਨ—ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਕਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਪਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਹਨ। ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਵਿਅਕਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੌਨ ਤਪਸੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹਨ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਦੋਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੂਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਰੂਪ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਮੂੜਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਇਕ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਦਇਆਯੋਗ ਹਾਂ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀਆਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਾਸ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਕਾਲੀਆ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮੰਦੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਵਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਰੂਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਇਹ ਜਗਤ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤੀਆਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਕ੍ਰੋਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਾਂ; ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦਿਓ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਸੱਪ; ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।" ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲੀਆ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਕਾਲੀਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕਰਕੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਬਾਰਹ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।