ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਯਾ, ਖਿਮਾ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਸਿੱਧੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।" "ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸ਼ਾਹੀਅਤ, ਵੀਰਤਾ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਹੁਨਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਨਰਮਦਿਲੀ—ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।" "ਹਿੰਮਤ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਸਹਿਣ, ਜੋਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਹਿਰਾਈ, ਠੀਕ ਰਹਿਣਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਆਦਰ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘਾਟ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਲੀ ਦੀ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਪਈ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ, ਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਅਥਤ ਹਾਂ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਝਲਕ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰੀ; ਪਰ ਉਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ-ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਵਜ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ; ਆਖ਼ਰ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਬੋਝ—ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਸਥਾਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।" "ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਮਧੁ-ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸਥਿਰਤਾ ਖੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਰਮ, ਅਤਿ ਮਹਾਨ, ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ, ਅਟੱਲ, ਤੇ ਅਸੰਸਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਗਿਆਨ-ਰਤਨ, ਹੇ ਅਬਿਅਕਤ, ਅਣਮਿੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ, ਤੇ ਅਸੰਸਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇ ਕਾਰਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਅੰਤਰ-ਕਰਣ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਅਣੰਤ, ਸੁਖਮ, ਅਟੱਲ, ਸਰਵ-ਜਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲੇ-ਅਣਬੋਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜੜ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਰਾਹ, ਵੇਦ—ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ-ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਵਿਅਕਤ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਕਟ ਵਿਚ ਪੂਰਨਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਅਵਿਅਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਰਣ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਅਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਨਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਚੰਭੀ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਰੂਪ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਜਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਉਤਪੰਨ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ-ਵੰਸ਼; ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਖਿਮਾ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਹੈ—ਬੇਚਾਰੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆਯੋਗ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲਾ ਦਿਓ।" "ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਸਰਾਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੱਪ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਬਾਉਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਪਾਏ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ; ਓਹ ਸੁਆਸ ਲੈਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਬੁਰੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਝੂਠਾ ਮੋਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ; ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ, ਤੇ ਝੁਕਾਵ—all ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜਨਮਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਛੱਡਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਨਾਲ ਮੋਹ-ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੀਏ?" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸਰਵ-ਜਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਦਇਆ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ—ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੋ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਜਾਓ। ਇਹ ਨਦੀ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਖਾਏਗਾ।" "ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਨ੍ਹਾਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਮਣਾਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤੇ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅਚੰਭੀ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ-ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਾਰ ਪਹਿਨਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੱਪ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵਲ ਚਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।