ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਜੋ ਅਕਾਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਢੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਲੀ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਹਾਲ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਹਲਕੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਮਾਂ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵਿਗੜ ਗਈ ਹੈ? ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮਿਕ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਤਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਕਲੀ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਸਨਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ?” “ਮਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੰਬ ਹੋ ਗਿਆ?” “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਮੇਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਵੱਲੋਂ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਹੈ?” ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ; ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ, ਤਿਆਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ-ਸਾਧਾ ਚਲਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਦਿਆ—” “ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇਜ, ਯਾਦ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਨਰਮਤਾ—” “ਸਾਹਸ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਸਹਿਣ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਹਿਰਾਈ, ਠੀਕ ਰਹਿਣਾ, ਭਰੋਸਾ, ਸ਼ੋਭਾ, ਆਦਰ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ—” “ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਧਨਵੰਤ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤੇ ਕਲੀ ਦੀ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ—ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਇੱਕ ਝਲਕ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਵਨ ਵਾਲੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਸੀ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਪਰ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।” “ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਸਹਿਣ ਭਾਰ—ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ, ਤੇਰੇ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਘੱਟ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਟਿਕਾਇਆ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਰ ਕੇ।” “ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਮਧੁ-ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਰੋਮਾਂਚ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਤਿ-ਉੱਤਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਅਦਵੈਤ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਘੜੀਆਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਅੰਤਰ-ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਦਰੋ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨੰਤ, ਸੁਖਮ, ਅਟੱਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਬੋਲੀ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਵੇਦ ਦਾ ਸਰੂਤ—ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਪਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੇ ਅੰਤਰ-ਚੇਤਨਾ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ 'ਚ ਖੇਡਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨ ਤਪਸਵੀ—ਤੁਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ, ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਰਣ—ਤੁਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੰਗ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਸਰੂਤ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਣਫੇਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹੀ ਰੂਪ—ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ, ਕੁਝ ਚੰਚਲ, ਕੁਝ ਮੋਹ ਤੋਂ ਉਪਜੇ—ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਸੰਦ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਸਬਜੈਕਟ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ। ਆਪਣੀ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੱਪ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕੁਚਲ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਵਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਜੂਝਦਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਟ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਵਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਝੂਠੀ ਪਕੜ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ, ਸ੍ਰਿਜਣਹਾਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ; ਇਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਰੁਝਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।” “ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਉਦੰਡ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਛੱਡਣ ਲਈ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਹਾਂ?