ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਦਾ—ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ, ਕਦੇ ਦੂਤ, ਦੋਸਤ, ਸਹਾਇਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਕਰਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਘਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੂਛਿਆ: “ਮਹਾਂ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰੂੜ ਲੋਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਵਾਣੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ, ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪਤਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?” “ਕੀ ਕਲਿ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਏ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰੋਟੀ, ਪੀਣ, ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਜੀਕਣ ਵਿੱਘੜੀ ਹੋਈ ਹੈ?” “ਮਹਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?” “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਈ ਹੈ?” ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਧਰਮ, ਤੂੰ ਜੋ ਪੂਛਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਮਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਸਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮਾਫੀ, ਵਿਰਾਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ ਪਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ। ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੌਰਯ, ਤੇਜ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਕਲਾ, ਸੋਭਾ, ਦਿਲੇਰੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਨਰਮ ਪਣ। ਹੌਸਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਹਿਰਾਈ, ਠੀਕ-ਪਣ, ਭਰੋਸਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਇਜ਼ਤ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤਤਾ।” “ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਧਨਵੰਤ, ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਲਿ ਦੀ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਰਨਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਇੱਕ ਝਲਕ ਲਈ ਤਰਸਦੇ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਪਰ ਉਹੀ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਵਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਕਮਲ, ਵੱਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ, ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾ ਪਾਈ; ਆਖਰ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।” “ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਭਾਰ—ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ; ਤੈਨੂੰ, ਜਦ ਤੂੰ ਡੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।” “ਕੌਣ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡੋਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਰਵ-ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਦੇ ਖਜਾਨਾ, ਪਰਮ ਤੱਤ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ ਦਾ ਸਾਖੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁਧੀ, ਅੰਤਰ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ।” “ਅਸੀਮ, ਸੁਖਮ, ਅਟੱਲ, ਸਭ-ਜਾਣਨਹਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਬੋਲੀ ਦਾ ਸਰੋਤ—ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਵਿਰਾਗ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਵੇਦ—ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ, ਅਨੀਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ, ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ—ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਪ੍ਰਕਟ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨ-ਤਪਸੀ—ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਕਟ, ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਰਣ—ਨਮਸਕਾਰ।” “ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।” “ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਇਹੀ ਸਰੀਰ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚਲ-ਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ-ਜਨਮ—ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈਂ।” “ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਇਕ ਭੁੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਬੇਚਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਹਿਮਤ ਯੋਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇ।” “ਆਪਣੀ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼, ਫਟੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕੁਚਲ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਤ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਪਕੜ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ, ਤੇ ਝੁਕਾਵ—all ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਤਪਤੀ ਹਨ।