ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਵੀ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰīkਸ਼ਿਤ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਕਿਵੇਂ ਅਸ਼੍ਵੱਥਾਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਕਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰīkਸ਼ਿਤ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ—ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਹਾਰ ਵੰਡਦੇ। ਇਹ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ—ਕਦੇ ਰਥੀ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ, ਕਦੇ ਦੂਤ, ਕਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਮਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਪਰīkਸ਼ਿਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਘਟ ਚੁੱਕੀ, ਵਿਛੁੜੇ ਬੱਛੜੇ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਈ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਫਿੱਕੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਡੂੰਘਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਸੱਜਣ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੋਮ ਚੁੱਕੀ ਗਈ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾ ਰਿਹਾ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਣੀ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜੀ ਗਈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ?” “ਕੀ ਤੂੰ ਕਲੀ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਛਤ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?” “ਮਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?” “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਈ ਹੈ?” ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਧਰਮ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮਾਫੀ, ਤਿਆਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਅ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਛੋੜਾ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ—” “ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਸੋਭਾ, ਹੌਂਸਲਾ, ਨਰਮੀ—” “ਦਿੱਲੇਰੀ, ਨਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਝਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਡੂੰਘਾਈ, ਥਿਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਯਸ਼, ਮਾਣ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤਤਾ—” “ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਹੇ ਧਨਵੰਤ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ—ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਝਲਕ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹੀ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਵਨ ਦੀ ਵਾਸਣੀ, ਲਕੜੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਪਰ ਇੰਨਾ ਸੋਭਾ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੀ; ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।” “ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਭਾਰ—ਸੌ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸੁਰ ਸੈਣਾਂ—ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਘਟੇ ਹੋਏ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।” “ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਝਲਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਥਿਰਤਾ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਰੋਮਾਂਚ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਪਰīkਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਪਰਮ ਤੱਤ, ਅਸੰਖਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਡੋਲ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਭੀ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਕਰਣ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨੰਤ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਅਚਲ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਮਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਬੋਲੇ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਰੂਪ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਝਲਕੇ ਹੋਏ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਅਕਤ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨੀਆਂ ਦੇ ਮੌਨੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਸਭ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਤੇ ਕਾਰਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਉਤਪੰਨ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ; ਜਿਸਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।