ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਮਕਥਾ: ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਸਕੰਧ 1, ਅਧਿਆਇ 16 (ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਕਥਾ-ਰੂਪ) ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨੰਜਯ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰ (ਟੈਕਸ) ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਗਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਜੋਬੇ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਸਮਾਨੀ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਥਾਮਨ ਦੇ ਅਗਨੀ-ਅਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ: ਰਥੀ, ਸਾਥੀ, ਸੇਵਕ, ਦੋਸਤ, ਦੂਤ, ਯੁੱਧ-ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਮਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਨ-ਪ੍ਰਤੀ-ਦਿਨ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ, ਆਪਣੇ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਤੁਰਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਵੱਛੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ? ਤੁਹਾਡਾ ਰੰਗ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋ? ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨ-ਭਾਗ ਚੋਰ ਲੈ ਗਏ ਹਨ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਭੇਜਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਵਾਣੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਚੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਪਤਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਰਾਜਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਰੋ ਰਹੀ ਹੋ? ਜਾਂ, ਮਾਤਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ?" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਧਰਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਛਿਨ ਲਈ?" ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਧਰਮ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ (ਗੁਣ) ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਸਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਧੀਰਜ, ਸੰਕੋਚ, ਵਿਦਿਆ।" "ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਵੀਰਤਾ, ਪ੍ਰਭਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਹੁਨਰ, ਸੋਭਾ, ਹੌਸਲਾ, ਨਰਮਤਾ।" "ਸਾਹਸ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਸਹਿਣ-ਸ਼ੀਲਤਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸ਼ਕਤੀ, ਵਾਧਾ, ਗਹਿਰਾਈ, ਸਥਿਰਤਾ, ਭਰੋਸਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਆਦਰ, ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤਤਾ।" "ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗੁਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੀ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਝਲਕ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹੀ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਨਿਵਾਸ (ਕਮਲ-ਵਨ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਆਦਿ—ਪਰ, ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ—ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ (ਧਰਮ) ਆਪਣੇ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਘਟੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਫਿਰ ਮਜਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।" "ਕੌਣ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁਖ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਹਣੀ-ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਧੀਰਜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਥਰ-ਥਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹੀ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆ ਪੁੱਜਿਆ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਵਡਿਆਈ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਰਵ-ਸਰੋਤ, ਅਤੀਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਹੇ ਗਿਆਨ-ਰਤਨ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਪਰਮ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਹੇ ਸਮੇਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਹੀ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਰਚੀਤਾ ਤੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਚਿੱਤ—ਜੋ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਹੇ ਅਨੰਤ, ਸੁਖਮ, ਅਟੱਲ, ਸਰਵ-ਜਾਣ, ਜੋ ਸਭ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਏ, ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਬੋਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਹੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਵੇਦ ਹੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨ ਤਪੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅ-ਸੰਲਗਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ, ਅਤੇ ਲਯ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹੀ ਰੂਪ—ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਚਲ-ਚਲ, ਕਦੇ ਮੋਹ-ਜਨਿਤ—ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਖਾਸ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ, ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਏ ਇਕ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਅਜਾਣ ਵਿਚ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਰਮ ਰਹੀ ਸੀ।