ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੌਤ (ਕਾਲ) ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਆਓ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਓ! ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਲਸੀ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਗਾ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ—ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ—ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਅਜੀਬ-ਗਰੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਸਨ—ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਲ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ। ਉੱਥੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਹਾਰ ਦਿਤੇ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਦਾ—ਕਦੇ ਰਥੀ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ, ਕਦੇ ਨੌਕਰ, ਕਦੇ ਦੋਸਤ, ਕਦੇ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ-ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਮਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਜੋ ਹੁਣ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਧੁਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਫਿੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਂ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਯਜਨਾ ਚੁੱਕ ਲਏ ਗਏ ਹਨ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਹੜੇ ਨਿਰਦਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ? ਜਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਧ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ? ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਰਹਿਣ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ?" "ਹੇ ਮਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਛੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ?" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਪੀੜਤ ਹੋ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹ ਸੋਭਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਿਆ, ਸਮੇਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਛੀਨ ਲਈ?" ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਧਰਮ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ, ਤਿਆਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਧੀਰਜ, ਅਲਗਾਪਨ ਤੇ ਗਿਆਨ— ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਰਵੋਚਤਾ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਹੁਨਰ, ਸੋਭਾ, ਹਿੰਮਤ, ਨਰਮੀ— ਹੌਸਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤਾਕਤ, ਵਿਭੂਤੀ, ਗਹਿਰਾਈ, ਥਿਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਆਦਰ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘਾਟ— ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਨਵੰਤ! ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ—ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਲਈ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਾਸੀ ਤੱਕਣ ਲਈ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ, ਕਮਲ-ਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਕਮਲ, ਵੱਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਭਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਭਾਰ—ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਘਟ ਗਏ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਕੌਣ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਵੀ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਕਿ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਹੀ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। (ਇਥੋਂ ਅਗੇ, ਕਥਾਵਾਚਕ ਸੂਤ ਜੀ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ:) "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਰਮ, ਪਰਮਾਤਮਾ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਿਰਗੁਣ, ਅਪਰੰਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਕਾਰੀ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਹੇ ਕਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਆਪ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਕਾਰਨ! ਅੰਗ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਅਨੰਤ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਅਵਿਕਾਰੀ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਬੋਲੇ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਾਹ, ਤੇ ਆਪ ਵੇਦ ਹੋ—ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਏ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚੇਤਨਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਕਟ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੌਨ ਧਾਰੀ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।