ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੈਰਾਗੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰਿਕਿੱਤ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਰਿਕਿੱਤ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਾਈ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਸੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਅਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਜੀਵਨ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਰਣਹਾਰ ਜੀਵ ਅਮਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਿਕ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸੱਦਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਆਉ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਨ ਕਰਨ ਦਿਉ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ, ਬੁੱਧੀਹੀਣ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਪਰਿਕਿੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ—ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਟੈਕਸ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੀ ਅਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਹਾਰ ਵੰਡੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਕਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਸਾਥੀ, ਦੂਤ, ਦੋਸਤ, ਯੋਧਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਚੰਭਤ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਜੋ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਲੱਤ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਛੋਟੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਾਧੁਰ, ਕੀ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਪੀਲੀ, ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਸਾਕ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੀ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਿਸ਼ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ, ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਣਸੁਰੱਖਿਅਤ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ? ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਵਾਣੀ ਲਈ, ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਆਸਰਾ, ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਹਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਵਿਛੜ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਕਿਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹ ਸੌਭਾਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਹੇ ਧਰਮ, ਤੂੰ ਆਪ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ (ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ) ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ, ਤਿਆਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਾਧਪਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵੈਰਾਗ, ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆ, ਵੈਰਾਗ, ਪ੍ਰਭੁਤਾ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇਜ, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਹਿੰਮਤ, ਨਰਮੀ, ਨਿਰਭੀਕਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਧੀਰਜ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਬਲ, ਵਾਧੂ, ਗੰਭੀਰਤਾ, ਅਡੋਲਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ, ਯਸ਼, ਮਾਣ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤਤਾ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੁਣ ਤੌੜੇ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਵਾਸਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਸਜਣਾਂ, ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਇ en ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਲਈ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਸੀ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਆਦਿ ਨਾਲ—ਪਰ ਇੰਨਾ ਸੌਭਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ—ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਕੌਣ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਓਦੋਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਿੱਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।