ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਾਂ ਦੀ ਵੈਰਾਗਯ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ। ਓਹੋ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਪੁੰਨ ਅਧਿਆਪਕ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਮੁੱਖ ਰਿਤਵਿਕ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਿਹਰਬਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਿਆਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਪਰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਿਕ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ। ਆਓ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ। ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਜਦ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ, ਕਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਸਨ—ਰੌਣਕਦਾਰ ਮਹਲ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਜਿਹੜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ ਦੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵਿਣੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਰਥੀ, ਸਾਥੀ, ਦੂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਯੋਧਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਣੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਾਉਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਘਟ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਾਤਾ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਖੈਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਸਬੰਧੀ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਦੁਸਟਾਂ ਵਲੋਂ ਖਤਮ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋ? ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਚੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦੁਖੀ ਹਨ? ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਬੋਲੀ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗਾੜ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਛੱਤ, ਇਲਾਜ ਲਈ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ?" "ਮਾਤਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਾਰਜ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਧਾਰ ਰੁਕ ਗਿਆ?" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ?" ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਧਰਮ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਸੱਚ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖਿਮਾ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਅ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਰਕਤੀ, ਵਿਦਿਆ—" "ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਰਵਰਤਾ, ਵੀਰਤਾ, ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਸੋਭਾ, ਹਿੰਮਤ, ਨਰਮੀ—" "ਸਾਹਸ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ, ਧੀਰਜ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗੰਭੀਰਤਾ, ਸਥਿਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਮਾਣ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਕਮੀ—" "ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਧਰਮ ਜੀ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੀ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ, ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾਰੀ, ਜਿਹੜੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਲਈ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਾਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਧੂੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ।" "ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਆਦਿ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾ ਮਿਲੀ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਸਹਿਣਯ ਭਾਰ—ਅਨੇਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ—ਹਟਾਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹਰਖਾਇਆ।" "ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਅਜੇਹੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਧੀਰਜ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੁਖ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?