ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮਿਕ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਲਕੜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਰਮ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਬੈਠੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ-ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਲੋਂ ਉਪਜ ਰਹੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਧੰਨਯਸ਼ਾਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਇਸ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗਾਪਣ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ? ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਕੌਣ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮਰ ਹੀ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸਵੰਤ ਜੀਵਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਾਮੀਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਇੱਥੇ ਸੱਦੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਆਓ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ।" "ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਜਦੋਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਰੁ ਭੂਮੀ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਕਿਮਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾਜ਼rana ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਸਨ—ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ। ਉੱਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨੂੰ ਉਘਾੜਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਅਗਨੀ-ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਰਥੀ, ਕਦੇ ਸਾਥੀ, ਕਦੇ ਦੂਤ, ਕਦੇ ਦੋਸਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਉਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਘਟ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਫਿੱਕੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਸਾਕ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਮਾਂ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਕਰਵਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਚੁਰਾ ਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦੁਖੀ ਹੈਂ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ? ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਬੋਲ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਉੱਚ-ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਕਲਾਨਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਉਜੜ ਗਈ ਹੈ?" "ਜਾਂ, ਮਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ?" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ?" ਧਰਤੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਖ਼ਿਮਾ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਤੋਖ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਉ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਪੇ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤਪ, ਸਮਤਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਰਕਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ—" "ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਪ੍ਰਭੁਤਾ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਹੁਨਰ, ਸੋਭਾ, ਹਿੰਮਤ, ਨਰਮੀ—" "ਹੌਂਸਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਧਨ, ਗੰਭੀਰਤਾ, ਸਥਿਰਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ, ਕੀਰਤੀ, ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ—" "ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ, ਹੇ ਧਨਵੰਤ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਰਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" "ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਵਸਰਦੀ ਹੈ।