ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਰੀਰ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਉਸੀ ਸਮੇਂ ਕਲੀ—ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਜੇ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਸਨ, ਕਲੀ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ, ਘਰ ਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ—ਲਾਲਚ, ਝੂਠ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ—ਸਾਫ਼ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਸੈਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਗਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਕੇ, ਹਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣਾ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲੀਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਫਿਰ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਛਾਲਾ, ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਟਾਵਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਨੰਗਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਤੁਰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਕਲੀ ਦੇ ਛੂਹੇ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਰਮ ਲਕੜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਨਿਰਮਲ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਾਂ ਦੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਭਗਵਾਨ, ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਭਾਵ ਪੂਰਵਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਪੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ, ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਉਸਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੈਸ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੌਰਾਨ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ? ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਕੌਣ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸੀ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਹੇ ਭਾਗਵਤਜੀ, ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਅਥਵਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੈਰਥ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਸੁਜਨ, ਨਾਸਵੰਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਆਉ, ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ! ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਅਲਪ-ਆਯੁ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਰੁਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਹੁੰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ, ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਵਸੂਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਟੱਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸਨ—ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਿਲ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ। ਉਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ—ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਨ ਦੇ ਅਗਨਿ-ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ—ਕਦੇ ਰਥੀ, ਸਾਥੀ, ਸੇਵਕ, ਮਿੱਤਰ, ਦੂਤ, ਯੋਧਾ, ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵਾਪਰੀ—ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ। ਧਰਮ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਧੁਰ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਸਬੰਧੀ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮਾਤਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗਨ ਹੜਪ ਲਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ? ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ? ਕੀ ਇਹ ਕਲਿ ਦੌਰਾਨ ਪੀੜਤ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ? ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਰਹਿਣ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਉੱਚੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।